Tit Khun
de verhalen
voetbreektechniek
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Dit verhaal kwam bij meneer Tan naar boven wanneer een leerling klaagde over pijn, terwijl Tit Khun toch een zachte stijl heette te zijn.
Van de vier leerlingen van Gouw Gin Hok die uiteindelijk Tit Khun-meester zijn geworden was Tan Boen Hoey toch wel de sterkste. Zijn lat piong trainde hij met een zandzak van dertig kilo!
Door deze zware training had Tan Boen Hoey een stevige stand ontwikkeld. Meneer Tan vertelde dat hij om die reden, tijdens zijn leerjaren bij Tan Boen Hoey, nooit zo graag de voetbreektechniek van pat kwa met hem oefende: in plaats van Tan Boen Hoey tot 'meegaan' -of zelfs tot vallen- te dwingen kaatsten zijn eigen schenen als het ware terug tegen die van Tan Boen Hoey, met als gevolg voor meneer Tan: blauwe schenen...