Tit Khun
de verhalen
listig
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Een verhaal dat meneer Tan vertelde wanneer een leerling te snel vooruit wilde met zijn training en zaken ging forceren; soms werd het ook verteld om te illustreren dat er veel manieren zijn om goed te worden in Tit Khun.
Tan Boen Hoey was berucht om zijn power. Van hem is bijvoorbeeld bekend dat hij met zijn piong gedor, een schouderstoottechniek, een volgroeide banaanboom kon breken! Iets wat ontzettend moeilijk is, niet alleen door de dikte van de boom maar vooral omdat een banaanboom heel veerkrachtig is.
Thio Seng Peng trainde pas een jaar of zeven toen hij zich voornam om óók zijn schouderstoot te oefenen, tot hij net zo sterk was als Tan Boen Hoey. Maar deze oefening geleidelijk in intensiteit opbouwen door met jonge boompjes te beginnen, dat ging hem allemaal te lang duren. Dus begon hij maar meteen met dezelfde maat als Tan Boen Hoey: een volwassen banaanboom!
Zoals was te verwachten brak de banaanboom niet maar veerde met een enorme klap terug en tegen Thio Seng Peng aan, die niet snel genoeg kon ontwijken. Hij werd tegen de grond geslagen en door de schok beschadigde hij zijn longen: Thio Seng Peng spuugde bloed en betaalde duur voor zijn ongeduld.
Dit alles gebeurde ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, en medicijnen waren nergens te krijgen. Gelukkig was Gouw Gin Hok bedreven in de traditionele kruidengeneeskunst en hij slaagde erin zijn leerling te genezen. Maar Thio Seng Peng mocht nooit meer extreme druk op zijn longen ondergaan, waardoor alle vormen van lat-training voor hem uit den boze waren.
Toch werd zijn Tit Khun van het hoogste niveau, doordat Gouw Gin Hok hem specialiseerde in ontwijktechnieken en in dja kang tju. Zo werd zijn gebrek aan kracht gecompenseerd door list!