Tit Khun
de verhalen
lwee kang
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Om ons te motiveren voor de zware en monotone oefening in lwee kang vertelde meneer Tan ons regelmatig het volgende achtergrondverhaal.
De leraar (zijn naam is ons nooit verteld) bij wie meneer Tan lwee kang had geleerd oefende deze zware gongfa al vijftien jaar toen zijn meester zwaar ziek werd en hij zijn leerling bij zich riep.
De leerling treurde, niet alleen vanwege de gezondheidstoestand van zijn leraar maar ook omdat hij eigenlijk alleen maar deze interne oefening had geleerd inclusief -wat hij dacht- wat basishandelingen; de rest van de stijl zou de meester nu met zich in het graf meenemen.
"Onzin", antwoordde de zieke meester die uitgemergeld op zijn ziekbed lag. "Je weet niet half wat je geleerd hebt".
Vervolgens gaf de meester zijn leerling een laatste lesopdracht: "Sla mij!" zei hij. De leerling was terughoudend: hoe kon hij dit schamele hoopje mens een klap geven?
De meester, ziek als hij was, viel uit tegen zijn leerling. "Wie denk je wel dat je bent? Ik ben jouw leraar en ik zeg dat je mij moet slaan, dus sla mij!" De leerling gaf toe en sloeg zijn op het bed liggende meester.
Het was niet naar tevredenheid van de meester. "Ik zei dat je mij moest slaan! Ik weet hoe sterk je bent dus sla mij met volle kracht!"
De leerling, bevreesd dat hij zijn meester dood zou slaan, kon ditmaal niet anders dan gehoorzamen. Hij concentreerde zich zoals hem geleerd was en haalde uit met volle intentie en power.
Het bed kraakte in alle voegen en de leerling was bang dat zijn leraar zwaar gewond was geraakt. Maar toen hij opkeek bleek deze totaal niet gewond, ondanks zijn door ziekte uitgemergelde zwakke gesteldheid!
Dat", zo vervolgde hij, "is de kracht van lwee kang. Wat je ook gaat doen na mijn overlijden, zorg ervoor dat je deze training blijft bijhouden".
Later legde de leerling, inmiddels zelf leraar, dit voorval uit als de laatste les van zijn meester, bedoeld om hem vertrouwen te geven in deze training. De les was geslaagd.
De meester moest lachen. "Hier lig ik nu, 92 jaar oud en zwaar ziek, en tóch kun je mij niet verwonden.