Tit Khun
de verhalen
lwee kang (2)
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Ondanks het feit dat hij zelf zijn lwee kang-training niet tot het eind had doorgezet spoorde meneer Tan ons aan om deze oefening wel degelijk te blijven doen.
In Indonesië had meneer Tan een leerling die hij, naast Tit Khun, ook les gaf in lwee kang. Maar door de omstandigheden gedwongen (het was het hoogtepunt van de Chinezenvervolgingen in Indonesië) moest meneer Tan naar Nederland emigreren, en hij riep de leerling bij zich.
"Wat je ook gaat leren als ik weg ben", zei hij, "zorg ervoor dat je je lwee kang niet verwaarloost!"
Tien jaar later kwam meneer Tan terug op bezoek in Indonesië, en hij zou door diezelfde leerling van het vliegveld worden afgehaald. Aanvankelijk herkende meneer Tan hem niet: hij was veel steviger en dikker geworden in de afgelopen jaren. "Wat ben jij veranderd zeg!" zei meneer Tan, "vroeger was je zo mager, en moet je jezelf nú zien!"
"Dat komt door uw lwee kang" antwoordde de man. Hij vertelde daarop, hoe hij lwee kang inderdaad was blijven oefenen maar er na een jaar of drie genoeg van kreeg: het was hem te zwaar en te saai, en hij stond op het punt van opgeven.
Maar de Chinezenvervolgingen waren nog steeds in volle gang, en zo werd hij een keer achterna gezeten door de hele kampong; vlak voor zijn huis werd hij ingehaald en in elkaar geslagen door misschien wel tientallen mensen. ze gebruikten stokken, stenen enzovoorts.
"Maar", zo vertelde hij verder, "hoewel het zóveel pijn deed dat ik mezelf bewusteloos wenste gebeurde dat maar steeds niet, en na afloop bleek ik niets te hebben! Ja, wat oppervlakkige huidwonden, maar verder had ik helemaal geen letsel, niets gebroken, geen bloedingen, niets. Tóen pas begreep ik de kwaliteit van lwee kang! Vanaf dat moment heb ik er nooit meer aan gedacht mijn training op te geven..."