Tit Khun
de verhalen
technieken
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Een verhaal dat uitlegt hoe het mogelijk was dat sommige leerlingen plotsklaps, op bijna onverklaarbare wijze, beter werden dan andere.
Meneer Tan had een nieuwe leerling die zich al snel ontpopte als een -in de terminologie van meneer Tan- 'vervelende leerling': voortdurend beantwoordde hij de technieken die meneer Tan hem leerde met wat hij bij voorgaande leraren had geleerd. In de ogen van meneer Tan waren er twee dingen die de leerling verkeerd deed:
wanneer meneer Tan hem lijf-aan-lijf wilde laten zien waar een bepaalde beweging toe diende verdedigde de leerling zich meteen (terwijl hij niet eens werd aangevallen), zonder te letten op wat hem werd uitgelegd.
Daarnaast ging hij steeds debatteren met zijn leraar, door elke keer als meneer Tan hem iets had uitgelegd niet op het uitgelegde te letten maar zich tegen de betreffende handeling te verdedigen en vervolgens te vragen "dit kan toch wel hè?"
Meneer Tan, die geen zin had om de les die Tjung Tang Kiam had moeten leren (zie HIER) nog eens over te doen, antwoordde standaard: "Ja hoor, dat zijn mooie technieken". Zo voorkwam hij dat deze 'vervelende leerling' meer leerde van de inhoud van Tit Khun.
Maar op een gegeven moment had meneer Tan er genoeg van. De 'vervelende leerling' had een andere leerling, een beginneling nog, bijna bewusteloos geslagen, daarop had meneer Tan zijn assistent moeten terugfluiten die wilde ingrijpen, kortom, de maat was duidelijk vol.
Toen de les voorbij was en de leerlingen op het punt stonden naar huis te gaan vroeg meneer Tan zijn assistent: "Kun je mij zometeen even helpen? Er zijn wat meubels in de woonkamer (we kregen les bij meneer Tan op zolder) die mijn vrouw verplaatst wil hebben.
De assistent, die de zware eikenhouten meubels van meneer Tan kende, zegde toe en toen even later alle leerlingen verdwenen waren zei hij: "Zullen we die meubels maar even doen dan?"
"Ach nee", zei meneer Tan, "dat was zomaar om iets te zeggen te hebben. Ik wil je iets leren en dat gaat de anderen niets aan".
Vanaf dat moment nam hij elke keer na afloop van de les zijn assistent apart en legde hem geduldig uit hoe hij zich moest verweren tegen de technieken en het gedrag van de 'vervelende leerling'.