Tit Khun
de verhalen
een kikker in een put
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Meneer Tan was volledig vergroeid met de taktieken van Tit Khun en daardoor een ware meester geworden in diplomatiek optreden. Hij moest wel: leerlingen 'aanpakken' zoals in vroegere tijd gebruikelijk was bleek tegenwoordig problematisch, enerzijds omdat de overheid lastiger is, anderzijds omdat tegenwoordig wraaklustige leerlingen wel eens terug zouden kunnen komen met een vuurwapen!
Er was een man bij meneer Tan komen trainen die, in de vier voorafgaande jaren, Kyokushinkai Karate had geoefend. De Tan Tui-training waar meneer Tan hem, net als alle beginners, bij had ingedeeld zat hij minachtend te bekijken: er werd anders gestoten en getrapt dan hij gewend was, er werd anders bewogen, er werd geen 'discipline' opgelegd door een schreeuwende leraar...
Kortom, de beginner vond het nodig om openlijk afkeurend zijn hoofd te schudden. Vervolgens ging hij voor de neus van zijn nieuwe leraar oefeningen doen uit zijn Karate!
De assistent van meneer Tan keek geërgerd op en zei hem, zijn Karate desnoods voor zichzelf te bewaren maar zich hier te beperken tot wat hij hier leerde. In opdracht van meneer Tan instrueerde de assistent hem daarna in de vastgestelde schijngevechten van Tan Tui.
Maar in plaats van zich aan de afgesproken bewegingsreeksen te houden meende deze 'vervelende leerling' te moeten proberen, de assistent te raken en met zijn Karate aan te vallen!
De assistent kon zich goed genoeg verweren en werd geen enkele keer geraakt, maar hij werd kwaad door deze inbreuk op het goede fatsoen en keek naar meneer Tan, inde hoop dat deze toestemming zou geven om de 'vervelende leerling' aan te pakken. Meneer Tan wenkte echter dat hij zich rustig moest houden.
Na de les legde meneer Tan zijn onervaren assistent uit:
"Stel je een ouderwetse waterput voor. Onderin zit een kikker omhoog te kijken en daar zet hij een stukje van de hemel, met maar een paar sterren. Die kikker denkt bij zichzelf 'waarom zou ik moeite doen om omhoog te klimmen? Er is daar niets behalve zo'n klein stukje hemel!'
Die jongen heeft vier jaar Karate gedaan en denkt dat hij alles al weet. Hij staat nergens meer voor open, hij is een kikker in een put. Als je met hem gaat vechten, wat win je dan?
Hij zal nooit rondvertellen dat hij door 'een geweldige stijl' of 'een goede vechter' is verslagen, want hij heeft niet het inzicht om in te zien waar hij door verslagen is. Hij zit daar, onder in zijn put, en zal nooit weten hoe groot de hemel werkelijk is... En jij, wat win jij ermee als je een dergelijk iemand verslaat?"