Tit Khun
de verhalen
hard
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Hoewel meneer Tan niet hield van directe confrontaties joeg hij wel degelijk zo af en toe een 'vervelende leerling' de deur uit...
Na verloop van enkele lessen bleek een bepaalde leerling, die voorheen eerst vier jaar een harde Karate-stijl had beoefend (lees HIER), toch wel èrg vervelend.
Hij schepte erg veel op, met name over de hardheid van zijn eerder geleerde Karate. Meneer Tan echter bleef onverstoorbaar. "Dat is interessant", zei hij, "wat Tan Tui heeft óók diverse hardingsoefeningen. Omdat je door jouw Karate al zo hard bent kun je wel vast zo'n oefening leren".
Daarop gaf meneer Tan zijn assistent de opdracht om deze 'vervelende leerling' de sanxing paida te leren: een speciale training waarbij twee oefenpartners tegenover elkaar staan en vervolgens de botkant van hun onderarmen tegen elkaar slaan. De bedoeling is dat deze oefening geleidelijk, in de loop van maanden zo niet jaren, in intensiteit wordt opgevoerd.
De assistent leerde deze reeks aan de leerling, die er alweer laatdunkend over deed.
Toen keek meneer Tan zijn assistent aan en gaf hem een knipoog, het traditionele signaal dat betekende 'pak hem maar aan'.
De leerling ging tegenover de assistent staan en de oefening werd begonnen. De assistent haalde, de opdracht van zijn leraar indachtig, meteen uit met volle intensiteit en de Karate-man sprong letterlijk in de lucht van de pijn, alsof er een bliksem door zijn lijf ging.
"Shit!" schreeuwde de stoere kerel, die vervolgens rondjes liep door de lesruimte met zijn onderarm omklemd, en hij stopte met de oefening. Zijn betraande gezicht verried zijn verbijstering.
Hij is na deze les nooit meer teruggekomen.
Naschrift:
Was hij te hard aangepakt? Nee, het was gewoon een karaktertest. De assistent die inmiddels zo hard was geworden was ooit op precies dezelfde manier aangepakt in zijn beginjaren. Alleen was hij er nieuwsgierig door geworden naar hoe je zo hard wordt, en doorgegaan met zijn training. Dit was gewoon een vervelende vent.