Tit Khun
de verhalen
een goed soldaat vecht niet
Je kunt HIER meer lezen over Tit Khun. Mocht je interesse hebben dan kun je HIER lezen over lestijden en HIER over de kosten. Voor contact met mij kun je HIER klikken.
Meneer Tan vertelde elke les wel verhalen; verhalen die hij weer gehoord had of situaties die hij zelf had meegemaakt. Altijd was er een verband met de uitleg van dat moment.
In deze vertellingen heb ik de oude Kuntao-benamingen intact gelaten, en de namen van de technieken zijn dus -zoals gebruikelijk in het voormalig Nederlandsch-Indië- een mengeling van Nederlands, Chinees en Indonesisch.

De hieronder vertelde verhalen zijn ontleend aan mijn boek 'Tit Khun Pay - annotatie van een krijgsambacht' (ongepubliceerd, 1990). Hierin heb ik -naast een overzicht van de Tit Khun van meneer Tan Eng Ho- alle anecdotes opgetekend die meneer Tan ons vertelde, en aan de hand waarvan wij werden onderwezen in de geschiedenis van deze stijl, maar ook en vooral in de normen en waarden van de traditionele krijgskunstcultuur.
Lauw Goan Tjin stond algemeen bekend als een 'rijk iemand', wat hij te danken had aan zijn handel in eieren. Zijn rijkdom was zelfs zó bekend dat er bij tijd en wijle mensen op het idee kwamen om die rijkdom anderszins te verdelen... in het nadeel van Lauw Goan Tjin wel te verstaan.
Eén van de verhalen die meneer Tan vertelde om het belang van de 'lat'-training van Tit Khun te benadrukken.
Lauw Goan Tjin leek een ideale prooi voor overvallers omdat hij op vaste tijden dezelfde route liep met veel geld op zak om eieren in te kopen.
Toen Lauw Goan Tjin weer eens een keer op pad was werd hij onderweg aangehouden door zeven lieden. Aan de wapens die ze droegen kon Lauw Goan Tjin hun bedoelingen wel aflezen, en toen ze hem de doorgang belemmerden wist hij het zeker: ze wilden hem beroven, dood of levend.
Echter, de Tit khun-meester maakte gebruik van zijn specialiteit -hoogspringen- om een gevecht te voorkomen: dichtbij stond een 'waru'-boom, en met één sprong zat Lauw Goan Tjin op een dikke tak daarvan, boven de hoofden en buiten bereik van zijn aanvallers!
Verbaasd keken die elkaar aan: zoiets hadden ze nog nooit gezien...
Vanaf zijn hoge positie sprak Lauw Goan Tjin zijn belagers toe: "Willen jullie mij beroven? Zijn die paar centen jullie je leven waard?" En hij vervolgde: "Liever niet vechten, liever handelen we als goede vrienden. Of niet soms?"
Ja inderdaad, dat was eigenlijk wel een goed idee, meneer had best gelijk eigenlijk. De rovers waren nog steeds onder de indruk!
Lauw Goan Tjin, die zag wat voor 'vrienden' hij te maken had, sprong vanaf zijn hoge positie weer op de grond en gaf ieder een deel van het geld dat hij bij zich had; de heren maakten zich meteen uit de voeten...