de naam ´Tai Chi´
De naam ‘Tai Chi’ is eigenlijk een afkorting van het langere ’tai chi chuan’. Tai chi chuan is dan weer de vereenvoudigde manier van schrijven voor ’t’ai-chi ch’üan’. Daarnaast zijn de schrijfwijzen ’taiji’ en ’taijiquan’ gangbaar. Het gaat in alle gevallen om hetzelfde, en je spreekt al die manieren van schrijven uit als ’taai djie’ of ’taai djie tsjoean’.
Verwarrend? Zeker! Het zijn allemaal pogingen om het Chinese schrift met karaktertekens in alfabet-letters weer te geven, en het punt is natuurlijk dat zodoende eigenlijk geen van deze schrijfwijzen de juiste is.
De juiste manier om ’tai chi chuan’ of ’taijiquan’ te schrijven is in het Chinees, namelijk (in oudere teksten) als 太極拳 of ‑in het ‘vereenvoudigde’ Chinese schrift- als 太极拳. Dat kunnen niet zoveel Westerlingen lezen, en daarom zijn er in de loop der tijd verschillende manieren bedacht om die Chinese tekens in alfabet te schrijven. Zo kwamen we eerst aan t’ai-chi ch’üan ‑waar ‘Tai Chi’ de afkorting van is die wij nu nog steeds gebruiken- en later aan taijiquan. Je spreekt het allemaal hetzelfde uit.
Het is dus niet zo dat bijvoorbeeld de volledige naam, t’ai-chi ch’üan/taijiquan, de vechtkunst zou zijn en Tai Chi de gezondheidskunst. Dat is een onzinverhaal dat helaas de rondte doet.
Laten we de volledige naam voor het gemak even simpel schrijven, als ’tai chi chuan’. Dit bestaat uit twee delen: ’tai chi’ en ‘chuan’.
Tai Chi/taiji (太極): in sommige boeken kom je wel eens tegen dat dit ‘meest verheven’ zou betekenen. Waarom dat zo is kun je in één van mijn boeken lezen; voor hier is het belangrijk om te weten dat dit onzin is. Ja, het staat er weliswaar letterlijk maar er is geen Chinees die het zo leest – vergelijk het maar met het woord ‘voetbal’: als je zegt “ik heb een voetbal” is er niemand die naar je voeten kijkt om te zien waar die bal dan op je voeten zit, nee, iedereen weet dat je dat ronde ding bedoelt dat daar op het gras ligt en waar je tegenaan moet schoppen.
Op vergelijkbare manier is ‘Tai Chi’ -‘dat weet iedere Chinees’- de naam van de yin&yang-tekening. Niks ‘meest verheven’.
Chuan/quan (拳), het laatste deel van ’tai chi chuan’, wordt vaak vertaald met ‘boksen’. Nou is boksen een Westerse traditie, dus ‘chuan’ met ‘boksen’ vertalen is een beetje vreemd.
Tai Chi is ‑of was ooit- een krijgskunst, en in vroegere tijden werd er ‑zowel in China als in het Westen- voornamelijk met wapens gevochten: een zwaard, een speer, enzovoorts. Het gebruik van ‘chuan’ wil zodoende alleen maar zeggen dat je dat nu niet doet, dat je dus ongewapend vecht. Aangezien er in Tai Chi niet alleen geslagen, maar ook veel geduwd, gegooid, geworpen en geschopt wordt is ‘boksen’ geen goede vertaling van ‘chuan’ en kunnen we het dus beter simpelweg vertalen met ‘ongewapend vechten’.
Samenvattend kunnen we zeggen dat ’tai chi chuan’ zoveel betekent als ‘ongewapend vechten volgens de principes van yin en yang‘.
Bovenstaande informatie komt uit de boeken ‘De 108-vorm Tai Chi – over teksten en toepassingen’ en ‘108-vorm Yang-stijl Tai Chi – de namen van de vorm’; daarin wordt ‑ter ondersteuning van andere onderwerpen- uitvoerig ingegaan op uitleg over de Chinese taal en het belang voor je Tai Chi-beoefening om daar wat over te weten.
Klik op de afbeeldingen voor meer informatie.
