Er wordt intensief en veel getraind in mijn school, maar er wordt ook gepraat. De gesprekken beginnen vaak over de beweging of actie waar we op dat ogenblik mee bezig zijn maar breiden al snel uit: daoïstische ideeën, acupunctuur, het belang van de Yijing voor je training; dat soort zaken.
Uiteraard komt dan soms de vraag hoe dit allemaal relevant is. Het antwoord ligt in de gemene deler van al deze onderwerpen: uiteindelijk oefen je jezelf in de concepten, niet in die ene specifieke uiting ervan waar je nu mee bezig bent.
Wat maakt die concepten dan belangrijker dan die ene uiting? Het antwoord is simpel en reëel.
In de ruim 35 jaar dat ik me met verdedigingskunsten bezighoud heb ik veel stijlen mogen proeven, maar ik ben nog nooit een enkele stijl tegengekomen die alles overwint.
In mijn daoïstische studies heb ik veel gelezen over ‘onsterfelijkheid’ en ‘lang leven’, geoefend ook, maar ik heb nog nooit iets gezien dat daadwerkelijk werkt en je onsterfelijk maakt.
In mijn korte loopbaan als acupuncturist heb ik al heel veel mogen zien en meemaken, en mogen leren dat er ook binnen de acupunctuur verschillende stromingen zijn. Maar er is niet één stroming, stijl of opvatting die altijd en bij elke patiënt werkt.
Dat wil niet zeggen dat al deze kunsten niet goed zouden zijn; het vertelt mij alleen maar dat je jezelf niet teveel moet beperken door de miniscule ‘waarheid’ van de ene stroming waar je op dat moment in zit, maar dat je er beter aan doet om te kijken wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben. En onderzoek dát dan.
En uiteindelijk blijkt er dan helemáál geen veelheid aan disciplines te bestaan, maar ben je in feite alleen maar bezig met jezelf te scholen in qi, yin en yang, de basisconcepten van alle Chinese kunsten.
