Het is belangrijk om te begrijpen dat elke stijl, elke methode, zijn zwakke punten heeft. Meesterschap betekent dan ook niet alleen dat je zo goed mogelijk bent in de dingen van jouw stijl of van jouw aanpak, maar tevens dat je inziet wat je eigen zwakke punten zijn, die vervolgens niet verbergt maar ze accepteert voor wat ze zijn, om ze vervolgens actief te incorporeren in je aanpak.
Je kracht is je zwakte; je zwakte is je kracht.
Er zijn al artikeltjes en blog-postings van de School van de Kraanvogel sinds begin 2000. Hieronder een repost/herschrijving (de terminologie is aangepast naar hoe we deze tegenwoordig hanteren) van een post van Woensdag 1 juni 2011.
Ten aanzien van stijlen komt het veel voor dat er in technieken en stijlen wordt gedacht in plaats van in concepten: variaties van grijpen, slaan, trappen en werpen worden intensief en apart bestudeerd.
Volgens onze stroming is echter het enige echte verschil dat ertoe doet de gevechtsafstand: vecht de stijl op korte, middel- of lange afstand?
Als dat eenmaal bepaald is, is het vervolgens zaak om op die voorkeursafstand te gaan werken met het enige gevechtsconcept dat er werkelijk toe doet: “het dantian moet voortdurend in beweging zijn”. Uiteraard gaat het daarbij om het dantian van de ánder, dat onder ónze controle in beweging moet blijven. Het laat zich ‘vertalen’ naar het voortdurend in disbalans houden van de ander — door voortdurende druk uit te oefenen houd je zijn zwaartepunt net boven zijn voeten weg en hij mag daar geen rustpunt in vinden.
Afhankelijk van je afstandsvoorkeur en ‑specialisatie oefen je vervolgens de bij jouw voorkeursafstand behulpzame en ondersteunende technieken. Alle handelingen die hooguit wat frommelen op de plaats zonder de ander uit balans te houden kun je gerust verwerpen.
Met betrekking tot dit ‘de druk erop houden’ kom je drie conceptuele methodes tegen volgens welke je dit zou kunnen doen:
faciliterend
constructief
circulair
’De druk erop houden’ impliceert het opzoeken van de weerstand van de ander en die vervolgens onder jouw controle geplaatst zien te krijgen. Het belangrijkste probleem dat je dan tegenkomt is de vraag: hoe ga je om met teveel tegendruk?
1. faciliterend
Het antwoord van ‘onze’ Tai Chi is faciliteren: je blijft weliswaar voorwaartse druk genereren, maar dat doe je alleen daar waar je een doorgang (een ‘leegte’) tegenkomt terwijl je binnen dezelfde handeling de volle ruimte geeft aan de tegendruk van de ander — je staat hem toe zijn ‘ding’ te doen en completeren.
2. structureel
Het antwoord van de stromingen die het grote publiek als ‘hard’ of ‘extern’ bestempelt (maar die evengoed ‘intern’ kunnen zijn) zit in het opdrijven van de ander vanuit een voortdurend in stand gehouden lichaamsstructuur. En wanneer dan de tegendruk teveel mocht worden stuiteren de beoefenaren van deze methode als vanzelf van de ander af om vervolgens opnieuw te beginnen met druk genereren vanuit een totaal andere invalshoek.
1. en 2. zijn dus verschillende manieren van omgang met de eigen lichaamsstructuur: bij 1. is er sprake van ‘compressie — expansie’ en bij 2. is er sprake van een voortdurend in stand gehouden structuur.
Als je deze twee combineert krijg je
3. circulair
Optimale lichaamsstructuur is altijd rond. Als je met deze ronde structuur een teveel aan tegendruk moet verwerken terwijl je niet kunt mee-verplaatsen met de overdruk die je ondergaat (omdat je zelf ook aan het opdrijven bent), dan rol je als het ware vanzelf langs de ander af.
Deze methode zie je mooi terugkomen bij sommige scholen in Baguazhang, maar wordt zeker ook in Tai Chi en Tit Khun gebruikt.
Als je de bovenstaande dingen niet uitgelegd krijgt zul je oeverloos moeten oefenen in zus verdedigen tegen zo’n aanval; maar volgens ons idee is er niet veel meer dan ‘er bovenop vliegen’ als het ware, en vervolgens de druk erop houden zonder te duwen tot je hem kunt verslaan op de wijze die op dat moment en onder die omstandigheden maatschappelijk acceptabel is.
En zoals altijd geldt: het is makkelijk praten zodra je het over concepten hebt, want concepten zijn per definitie eenvoudig. Het vervolgens ook dóen, dáárin schuilt de moeilijkheid…
Er zijn al artikeltjes en blog-postings van de School van de Kraanvogel sinds begin 2000. Hieronder een repost van een post van maandag 5 juli 2010.
De afbeelding is later toegevoegd.
Afgelopen zaterdag was het dan zover: het was tijd voor de beloofde duurtraining in de 108-vorm Yang-stijl Tai Chi.
Onze duurtraining is gebaseerd op een verhaal over Yang Chengfuwiki, waarin door een ooggetuige wordt verteld hoe hij met een vriend ‘de vorm’ 12 keer liep. Dat is dus twaalf keer maal ongeveer een half uur per uitvoering: dan zit je op zes (!) uur continu.
Voor ons, sterfelijke mensjes, is drie uur echter al heel wat.
In die drie uur hebben we eerst tweemaal de vorm normaal gelopen en daarna een keer in ‘fotografeer-tempo’: elke positie wordt ongeveer drie, vier rustige ademhalingen aangehouden. Je kunt dan jezelf controleren op de manier die je wilt: je houding en constructie bijvoorbeeld, of ‑zoals ikzelf meestal doe- je ademhaling verder ‘je voetzolen in’ laten zinken.
Op deze manier duurt het volledig doorlopen van de vorm ongeveer een uur en ik kan je verzekeren: je staat te trillen op je benen en het zweet gutst aan alle kanten. Heerlijk.
En daarna hebben we uiteraard de drie uur volgemaakt met opnieuw de vorm in normaal tempo lopen. Overigens, voorgaande keren hebben we veel gespeeld met tempo-wisselingen; de complete vorm bijvoorbeeld een keer binnen de vijf minuten lopen, of hem lopen met een voortdurend ‘laden — loslaten’. Maar er waren ditmaal een paar mensen bij die de vorm nog niet zo goed beheersten, en er waren mensen bij van de ‘Kraanvogel’-school uit Best en ik wist niet of zij die tempowisselingen al eens een keer hadden geoefend.
In ieder geval was het weer ontzettend leuk en leerzaam om gedaan te hebben, en ik zie nu al uit naar de volgende duurtraining in december!
Naschrift:
Dit gaat over een oefensessie die we vijftien jaar geleden ooit gedaan hebben en ik zeg je: het was zwáár. En dan hebben we nog niet eens gevarieerd in oefenhoogte — immers, het staat geschreven dat Tai Chi getraind werd in de drie hoogtes hoog, midden en laag waarbij ‘midden’ de oefenhoogte is die tegenwoordig als dé manier wordt gezien.
