de School van de Kraanvogel

Qigong

Chinese termen, Daoïsme, Filosofie, Instructie, Neidan, onderwijs, Principes, Qigong, Tai Chi

Essentie

QIGONG

Als we het hebben over oefen­ing in, van, met of door qi, dan wor­den er vaak een aan­tal begrip­pen door elka­ar gebruikt: tcm (tra­di­tionele Chi­nese medici­j­nen), qigong, neigong en nei­dan — ‘fysiek werk­mod­el met qi als basis’, ‘oefen­ing in/van/met/door qi’, ’toepas­bare interne train­ing’ en ‘interne alchemie’. Dit door elka­ar gebruiken is onterecht. Er is weliswaar een over­lap tussen deze dis­ci­plines, namelijk qi; maar de onder­linge ver­schillen zijn te groot om deze vier op één hoop te gooien. 

Het onder­staande artikelt­je gaat over qigong -‘oefen­ing in/van/met/door qi’- met een lichte over­lap met tcm — ‘fysiek werk­mod­el met qi als basis’.

Over qi
Je kunt qi onderverde­len via een lev­el­sys­teem of via een kwaliteitssys­teem.

1. Lev­el­sys­teem
In het lev­el­sys­teem wordt gekeken naar de ver­schil­lende lagen van qi. Wan­neer je, nog voor je geboorte, in je moed­er ‘ont­van­gen wordt’ is dat als een ener­getis­che bal – het dant­ian. Daar omheen vormt zich de laag van de Acht Extra Merid­i­a­nen. Om die laag liggen de Twaalf Orgaan­merid­i­a­nen, en daar omheen de Haar­vaat­jes­merid­i­a­nen. Dit alles wordt om-geven door ‘materie’: spi­er, vlees, bot­ten enzovoorts. Zo ga je, van bin­nen naar buiten, van ‘hemelse qi’ gelei­delijk en stap voor stap over in materie.

De qi in elke laag heeft een eigen ‘fre­quen­tie’ die maar een heel klein beet­je ver­schilt van de fre­quen­tie van de qi in de naast-liggende laag. Zo kan de qi in het dant­ian nog net com­mu­niceren met de qi in de Acht Extra Merid­i­a­nen; de qi in de Acht Extra Merid­i­a­nen kan com­mu­niceren met de qi in zow­el het dant­ian als met die in de Twaalf Orgaan­merid­i­a­nen; de qi in de Orgaan­merid­i­a­nen kan, op zijn beurt, weer com­mu­niceren met de qi in de Acht Extra Merid­i­a­nen en de Haar­vaat­jes­merid­i­a­nen; en de qi in de Haar­vaat­jes­merid­i­a­nen com­mu­niceert met de qi in de Twaalf Orgaan­merid­i­a­nen en met de materie — bloed­vat­en, spieren, vlees, bot­ten enzovoorts.

De qi in het dant­ian is gelijk aan de qi ‘van de Hemel’. Om onszelf af te stem­men op die Hemel ‑de qi buiten ons lichaam- moeten we dus eerst weer van buiten naar bin­nen.

2. Kwaliteitssys­teem
Het kwaliteitssys­teem gaat over hoe de qi ‘van buiten’ in ons lichaam wordt getrans­formeerd tot de qi in ons lichaam. Het vertelt waarom een goede beheers­ing van dit pro­ces belan­grijk is voor onze gezond­heid. Hier­voor moeten we eerst ken­nis nemen van het ‘qi-mech­a­nisme’, dat gaat over de pro­duc­tie van qi.

Het qi-mech­a­nisme
In dit qi-mech­a­nisme bren­gen we twee kwaliteit­en van qi in ons lichaam van buiten ons lichaam naar bin­nen: kong qi (‘lege qi’) via het inade­men van lucht en gu qi (‘rauwe qi’) via het innemen van voed­ing en drank.

De kong qi wordt ingeademd naar de lon­gen. De gu qi gaat naar de maag, waar het wordt geschei­den in afval en werk­bare stof. Het afval gaat naar de dar­men; wat hier verder gebeurt is voor ons doel min­der rel­e­vant. De werk­bare stof gaat naar de milt, die deze ‘schoonge­maak­te’ gu qi omhoog trans­porteert langs de lon­gen. Daar komt de gu qi samen met de kong qi. Hier wordt het één geheel, dat enigszins valt te vergelijken met een bak­je water en olie: het is als één vloeistof te trans­porteren maar ver­mengt zich onder­ling niet. Deze een­heid van kong qi en gu qi gaat naar het hart, waar het door een soort van ‘elek­trische schok’ wèl kan ver­men­gen en trans­formeert naar qi en bloed. Deze qi noe­men we ‘zheng qi’, Ware qi, en dit is de qi waar wij mee te mak­en hebben.

Jing
Waar komt die ‘elek­trische schok’ van­daan? Bij onze geboorte hebben we een ruwe vorm van qi meegekre­gen, jing geheten. Deze jing valt te vergelijken met een regen­ton maar let op: het is zow­el het water in de ton als de ton zelf. Zo kan het zijn dat de ton lek is of op een andere manier zwak, of niet zo goed gevuld. Als dat zo is dan uit zich dat in bijvoor­beeld een hand­i­cap, een erfe­lijke ziek­te of een vroege dood. Er kan te weinig water in zit­ten: dan gaan we eerder dood want de hoeveel­heid water bepaalt de lengte van ons lev­en. Daar­naast heeft die ton sowieso één gaat­je onderin: daar loopt de jing uit die we gebruiken om te lev­en. Als de ton leeg is betekent dat het einde van ons bestaan.

De jing die uit dat ton­net­je ons lichaam in loopt kan de lengte van ons lev­en bepalen door­dat ze wordt gebruikt voor het op gang bren­gen of houden van de orga­nen, zodat die goed kun­nen func­tioneren. Via de vri­je ruimte tussen de orga­nen en overige materie komt ze op de plaats van bestem­ming. Deze vri­je ruimte, dat is de san­jiao: het ‘orgaan dat niet bestaat’. De san­jiao moet dus alti­jd goed geopend zijn.

De ‘jing die gebruikt wordt’ noe­men we yuan qi, ‘oor­spronke­lijke qi’. Het is deze yuan qi die de ‘elek­trische schok’ aan het hart geeft waar­door het mengsel van kong qi en gu qi kan omvor­men tot qi en bloed.

Nu is de hoeveel­heid jing die we van onze oud­ers hebben meegekre­gen eindig en raakt langza­am op. Gelukkig kun­nen we deze aan­vullen. Dat werkt als vol­gt:
Behalve via het inhaleren van lucht en innemen van voed­ingsstof­fen gener­eren we ook qi via onze dagelijkse activiteit­en: bewe­gen, ade­men en eten gener­eren alle­maal qi. Als die activiteit­en zwaar en uit­put­tend zijn ver­bruiken we alle qi die we ‑zow­el via voed­ing en adem als via activiteit- hebben aange­maakt; maar als we de activiteit mild en gelijk­matig kun­nen houden wordt niet álles ver­bruikt en bli­jft er een beet­je over. In de nacht, wan­neer we slapen en inac­tief zijn, wordt dit restant aan qi omgezet in jing.

De jing die we van onze oud­ers meekri­j­gen noe­men we ‘voorhemelse jing’; de jing die we ‑vanu­it wat we aan het eind van de dag over­houden aan qi- zelf aan­mak­en noe­men we ‘nahemelse jing’. De kwaliteit is het­zelfde, het naamver­schil zegt alleen iets over de herkomst.

Deze nahemelse jing wordt als het ware weer terugge­gooid in het regen­ton­net­je waar­door dit langza­mer lee­gloopt. Dit uit zich in een langer en gezon­der lev­en.

Wat is qigong?
Qigong is een meth­ode die meerdere aspecten van het boven­staande ver­haal prak­tisch onder­s­te­unt. Om te begin­nen ver­betert het ons ademhal­ing­spro­ces waar­door we meer, en be-tere, kong qi over­houden. Daar­naast stim­uleert de buikademhal­ing het voed­selver­w­erk­ings-pro­ces, en daar­door is het werk­bare deel van de gu qi meer en van betere kwaliteit. Dit resul­teert in de uitein­delijke pro­duc­tie van meer en betere zheng qi.

Verder maakt qigong je rustig. Hier­door zul je meer geneigd zijn tot matigheid in je activiteit­en ‑bewe­gen, nadenken- waar­door de kans grot­er is dat je qi over­houdt wan­neer je gaat slapen. Daar­door kun je meer nahemelse jing pro­duc­eren.

Hoe werkt qigong? — de opbouw
Je oefen­vaardigheid in qigong bestaat uit lev­els waar je doorheen groeit van A tot Z. Het eerste lev­el dat je zoekt bestaat uit cor­recte lichaam­scon­struc­tie. Om daar vaardig in te wor­den gebruiken we de oefenin­gen die je beschreven vin­dt in ‘De Essen­tie van Tai Chi’ en wor­den de principes bestudeerd waarmee je tot een cor­recte fysieke struc­tu­ur kunt komen. Die vind je beschreven in ‘De Principes van Tai Chi’. 

Cor­recte lichaam­scon­struc­tie heb je wan­neer alle ‘gewricht­en’ (alles wat in je lichaam kan bewe­gen) open zijn. Dit ope­nen van de gewricht­en doe je door te voe­len en te vouwen tot het punt dat er geen span­ning meer voel­baar is. Door ‘in con­struc­tie’ te zijn kan het lichaam zichzelf dra­gen, en kun­nen spieren en pezen ontspan­nen. Let op: wan­neer de ontspan­ning zo groot is dat de zwaartekracht gevoeld kan wor­den (‘wan­neer de zwaarte van de armen wordt waargenomen’) is er sprake van tevéél ontspan­ning, want elke voel­baarheid is een mate van stag­natie.

Omdat elke vorm van voel­baarheid in feite een vorm van qi-stag­natie is beteke­nen ‘in con­struc­tie’, ‘spierontspan­ning’ en ‘vrij van de zwaartekracht’ dat de qi vrij door het lichaam kan stromen, zon­der blokkades. Dit vri­je stromen van qi is een eigen voel­baarheid (Let op: qi kun je niet voe­len! Wat je voelt zijn de gevol­gen van die vri­je doorstro­ming zoals bijvoor-beeld: warmte, een gevoel van sta­tis­che elek­triciteit, tin­telin­gen enzovoorts).

Alle vol­gende lev­els hebben te mak­en met hoe sterk die vri­je doorstro­ming voel­baar is.

In de eerste lev­els die nu vol­gen ben je voor­namelijk bezig met het verder ver­fi­j­nen en cor­rigeren van je lichaam­scon­struc­tie, waar­door je af en toe een stuk­je van die vri­je doorstro­ming kunt voe­len.

In lat­ere lev­els ben je daar zo goed in dat je die vri­je doorstro­ming recht­streeks vanu­it je gevoel kunt oproepen, waar­door je lichaam­scon­struc­tie en cor­recte houd­ing zich automa­tisch ontvouwen zon­der dat je daarmee bezig bent. Dit niveau noe­men we ‘gevuld van qi’. Het vraagt jaren aan train­ing.

Lij­nen en velden
Het lichaam is lang­gerekt. Dat heeft als gevolg dat de qi-cir­cu­latie (de vri­je doorstro­ming van qi) lin­eair ver­loopt, dus in lij­nen.
Die vri­je doorstro­ming van qi laat zich heel goed vergelijken met de werk­ing van elek­triciteit: als je de stekker in het stop­con­tact steekt gaat de stroom door de draad, en aan de andere kant gaat de lamp bran­den.
Als je nu die stroom­draad rond­wikkelt en dat doe je meerdere keren, dan gaat de stroom nog steeds door de draad uit­er­aard; echter, door zijwaartse lekk­age door de wan­den van de draad ontstaat er, naast warmte, één groot elek­tro­mag­netisch veld.
Terug naar het ver­haal van qi betekent dit dat de vri­je doorstro­ming van qi (die dus lin­eair ver­loopt), omdat het een cir­cu­latiesys­teem is, uitein­delijk een veldge­waar­word­ing genereert.

Als je na jaren oefe­nen op dit niveau bent aangekomen kun je die veldge­waar­word­ing recht-streeks oproepen. Hier­door ontstaat een ronde lichaam­scon­struc­tie, wat heel belan­grijk is voor Tai Chi.

Om mogelijk te mak­en dat je dit lev­el kunt bereiken moet op het allereer­ste lev­el meer aan­dacht uit­gaan naar cor­recte lichaam­scon­struc­tie dan naar voe­len: eerst de mal, dan de inhoud. De beste manier om dit te doen is door te ‘staan’.

Achter­grond van de qigong-oefenin­gen
Het Chi­nese woord voor interne alchemie is nei­dan. Een neven­ef­fect van nei­dan is een lang lev­en en goede gezond­heid. Het doel van nei­dan is iet­wat abstracter, namelijk het her­stellen van xing en ming tot hun natu­urlijke staat om zodoende één te wor­den met, of op zijn minst inzicht te kri­j­gen in, de Dao. Je hebt niks aan een langer lev­en als je niks zin­vols doet met de extra tijd die je ver­w­erft. Nei­dan vraagt om veel uit­leg maar die valt buiten de scope van dit artikel.

Nei­dan bestaat uit vier lev­els. De qigong die wij doen is bedoeld als basis om lat­er aan dat eerste lev­el te kun­nen werken.

Die basis bestaat uit het her­stellen van de jing, dus: het repar­eren en bijvullen van de regen­ton. Het achterliggende idee is dat het in the­o­rie mogelijk moet zijn om de jing net zo snel aan te vullen als we die gebruiken; aangezien jing ook onze lev­ens­du­ur bepaalt zou dit dan the­o­retisch resul­teren in onster­fe­lijkheid, of op zijn minst een langer lev­en. Voor het her­stellen van jing is een vri­je doorstro­ming van qi nodig.
Om deze vri­je doorstro­ming mogelijk te mak­en moeten twee soorten blokkades wor­den opge­heven, namelijk de fysieke en de men­tale.

Fysieke blokkades bestaan uit spierspan­nin­gen en andere onn­odi­ge lichamelijke voel­baarhe­den. Men­tale blokkades bestaan uit nadenken, gewaar­wor­den (bijvoor­beeld van fysieke voel­baarhe­den!), emoties enzovoorts. Je heft deze fysieke blokkades op door cor­recte lichaam­scon­struc­tie en de daar­door mogelijk gewor­den spierontspan­ning.
Men­tale blokkades hef je op door vaardigheid in yi shou dant­ian.

In onze qigong wordt deze train­ing samengevat in het voor­waar­den schep­pen voor het ope­nen van de kleine en grote hemel­baan, respec­tievelijk de vierde en de tiende oefen­ing. Je vin­dt een beschri­jv­ing van deze belan­grijke qigong-reeks in ‘Stilte in je Zelf’.

TOEGEPASTE QIGONG: TAI CHI

Tai Chi is een sti­jl die gebruik maakt van opti­male lichaam­scon­struc­tie; dit in com­bi­natie met sen­si­tiviteit om die lichaam­scon­struc­tie in stand te houden en func­tion­eel toe te passen onder de druk van inter­ac­tie. Het doet dit intern in plaats van extern.

1. Intern ver­sus extern
Het ver­schil tussen intern en extern bewe­gen schuilt (a) in het aans­turen van de moto­riek, en (b) in de manier van inter­ac­tie met de ander. Wat (a) betre­ft: als we de lichaams­de­len uit-sprei­den hebben we een vaste kern, de romp, met daaromheen vijf bewe­gende delen: twee armen, twee benen en hoofd en nek. Wan­neer er in of vanu­it de bewe­gende delen wordt ge-han­deld is dat let­ter­lijk aan de buitenkant; dit noe­men we ‘extern’.

Wordt er gehan­deld vanu­it de romp dan is dat, alweer let­ter­lijk, aan de bin­nenkant; dit noe­men we ‘intern’. Wat (b) betre­ft: als wij zelf han­de­len naar de ander toe, eigen ini­ti­atief uiten, enzovoorts, dan is dat naar buiten toe en daarmee extern. Als onze han­del­ing aansluit op het han­de­len van de ander en recep­tief is, dan is dat naar bin­nen toe en zodoende intern.

Als er gezegd wordt dat Tai Chi intern is wil dat zeggen dat het (a) alle beweg­in­gen vor­mgeeft vanu­it het cen­trum, en (b) dat al die vor­mgevin­gen bepaald wor­den door ‑want: aan-sluiten op- de ander.

De struc­tu­ur
De fysieke struc­tu­ur, de lichaam­scon­struc­tie dus, wordt staps­gewi­js opge­bouwd. Eerst wordt het besef getraind dat er geen twee armen zijn maar één arm­cirkel:

Tegelijk­er­ti­jd wordt geleerd dat de romp niet meer gebro­ken mag wor­den ter hoogte van het diafrag­ma maar als één com­pact geheel moet func­tioneren:

Daar­na is het zaak om, door te focussen op het open houden van de schoud­ers, deze twee ele­menten met elka­ar te verbinden…:

…en op een bal te plaat­sen:

Deze bal rust op een piramide (de bei­de benen wor­den niet apart onder­schei­den):

Dit is de vereiste lichaam­scon­struc­tie, en daarmee de eerste stap die beheerst moet wor­den.

De totale con­struc­tie ‑dit is de tweede stap- moet bewogen wor­den vanu­it de cen­trale bal; van­daar de uit­spraak in de School van de Kraan­vo­gel “de armen rusten op het dant­ian, de benen hangen aan het dant­ian”.

In feite is Tai Chi dus redelijk sti­jf in de zin van ‘vor­m­vast’: wij bewe­gen ons cen­trum en daar­door beweegt de totale lichaam­scon­struc­tie (de Tai Chi-vor­mgev­ing of ‑houd­ing). Of de ander beweegt ons door con­tact te mak­en met, bijvoor­beeld, onze armen waar­na wij die beweg­ingsricht­ing ‘ver­tal­en’ naar een draairicht­ing van het cen­trum. Hoe sen­si­tiev­er wij wor­den voor de beweg­ingsricht­ing van de ander, hoe beter wij dit kun­nen zon­der onze lede­mat­en actief in te zetten.
We bewe­gen nooit, maar dan ook nooit tegen de ander — hoo­gu­it zoeken we zoveel mogelijk aansluit­ing, ver­spreid over een zo groot mogelijk raakvlak.

De con­nec­tie met qigong
De hier­boven beschreven vaardigheid in lichaam­scon­struc­tie ver­w­er­ven duurt enige tijd. Bin­nen diezelfde tijd wordt tevens geoe­fend in de eerder genoemde ‘lij­nen en velden’-gewaarwording die qigong ons leert.

Door de com­bi­natie van deze oefen­meth­od­es ontstaat gevoe­ligheid voor voel­baarhe­den in de gewricht­en, met name de schoud­ers, ellen­bo­gen, de romp ter hoogte van het diafrag­ma en de liezen. Door te zoeken naar het oph­ef­fen van deze voel­baarhe­den ‑en de gewricht­en dus voort­durend ‘open’ te houden- geven we ruimte aan het gewaar­wor­den van de chong­mai.

De chong­mai is één van de Acht Extra Merid­i­a­nen. Ze loopt, globaal gespro­ken, ver­ti­caal door het lichaam en is de enige meridi­aan die recht­streeks com­mu­niceert met het dant­ian — de ‘fre­quen­tie’ is net niet hele­maal gelijk maar vol­doende om te kun­nen com­mu­niceren.
Deze chong­mai heeft ‘uit­lop­ers’ die door de lede­mat­en lopen en die con­tact mak­en met de qi buiten het lichaam via de ‘vijf pal­men’: de hand­pal­men, de voet­zolen en de bovenkant van het hoofd.

Met name blokkades –‘voel­baarhe­den’- in de schoud­ers en de liezen kun­nen veroorza­k­en dat de uit­lop­ers niet goed aansluiten op deze chong­mai. De door train­ing in qigong toegenomen gevoe­ligheid helpt nu bij het open­houden van dit ‘skelet­sys­teem’ (de chong­mai plus uit­lop­ers). Een voort­durende gewaar­word­ing van het open zijn, en bli­jven, van dit skelet­sys­teem lei­dt tot het in stand houden van de hier­boven beschreven lichaamsstruc­tu­ur. Daar-naast con­solideert het de veld-gewaar­word­ing.

QI EN SPIRITUALITEIT

Alge­meen
‘Spir­i­tu­aliteit’ is een term die door New Age-denken is beïn­vloed, en daarmee een New Age-eigen con­text heeft gekre­gen. Het Chi­nese denken daar­ente­gen heeft een eigen con­text voor de con­nec­tie tussen spir­i­tu­aliteit en qi.

Het uit­gangspunt bij qi is de con­nec­tie Hemel–Mens–Aarde. Ook bij deze drie-een­heid kun­nen we een onder­scheid mak­en tussen een lev­el­sys­teem en een kwaliteitssys­teem.

1. Lev­el­sys­teem
In het lev­el­sys­teem is er, ook hier weer, sprake van een verdicht­ing van qi: de Hemelse qi, de meest etherische, dikt gelei­delijk in tot het uitein­delijk materie is. De mens staat hier­bij mid­den in de over­gang tussen Hemel en Aarde en is een mengvorm van bei­de uiter­sten: het etherische van de Hemel dat lev­en geeft en het verdik­te van de Aarde dat dit lev­en materieel tast­baar maakt.

2. Kwaliteitssys­teem
Om het kwaliteitssys­teem te begri­jpen kun­nen we het beste eerst kijken naar wat TCM (tra­di­tionele Chi­nese medici­jn­leer) eigen­lijk beoogt: het gezond mak­en (of liev­er nog: houden) van de mens. Dit is een visie die de mens dus als zelf­s­tandi­ge een­heid beschouwt, los van Hemel en Aarde. Immers: er wordt uit­ge­gaan van het gegeven dat er iets loos is met de qi in de mens, dat die ‘qi in de mens’ van die mens zelf is en dat die ‘qi in de mens’ en de mens samen één zelf­s­tandi­ge een­heid vor­men.

In de Hemel-Mens-Aarde-visie wordt dit anders gezien: daarin is de mens een weliswaar beschadigde maar open ‘verbind­ingspi­jp’ waar doorheen de qi tussen Hemel en Aarde met elka­ar kan com­mu­niceren:

Het ver­band met onze train­ing
Deze twee visies zijn niet een ‘of-of’ maar bestaan naast elka­ar; wij hebben de keuze welke van de twee wegen we willen vol­gen: als we de TCM-visie vol­gen richt­en we ons op het ver­sterken van onze eigen qi en sluiten we onszelf in feite af voor de Hemel-Mens-Aarde-con­nec­tie: we doen als het ware een dek­selt­je op ons hoofd zodat er niets naar buiten kan.

Dit ‘dek­selt­je op ons hoofd’ bestaat uit het sluiten van de vijf pal­men, te weten het hoofd, de hand­pal­men en de voet­zolen. Het hoofd sluiten we af met behulp van emoties zoals angst of woede — alles wat over ‘ik’ gaat; de han­den sluiten we af door vuis­ten te mak­en; de voeten sluiten we af door in onze posi­tie te ‘staan’ (in de zin van onszelf opwaarts duwen) in plaats van te ‘zit­ten’ (waar­bij we rusten op ons skelet en een min­i­maal ben­odigde spieren). We zien dit bijvoor­beeld bij de agressieve kri­jgskun­sten, waar een stoot­be­weg­ing mid­dels grote agressie vanu­it de voet naar de vuist wordt gewor­pen en er veel boosheid in de han­del­ing moet wor­den gepro­jecteerd. 

Dit is een uiter­mate ego­cen­trische, mater­iële richt­ing om te vol­gen, gericht op bez­it en macht in de wereld. Wie deze weg vol­gt is voort­durend bezig met zijn per­soon­lijke qi om gezond te bli­jven, om sterk te zijn, enzovoorts. Het gener­eren van een cen­trum-gewaar­word­ing vraagt zware en inten­sieve train­ing.

Hoewel de Hemel-Mens-Aarde-visie niet altruïstisch is vergt ze wel van de beoe­fe­naar om zijn Zelf zoveel mogelijk op te geven en volledig open te gaan, zow­el fysiek als men­taal. Dit bestaat uit het gener­eren van een cen­trum in com­bi­natie met het ope­nen van de vijf pal­men. Het hoofd ope­nen we met behulp van yi shou dant­ian-train­ing, waar­door de voel­bare ‘hoofd-span­ning’ ‑het ‘dek­sel’- uit het hoofd verd­wi­jnt; de han­den ope­nen we door geen vuis­ten te mak­en maar met open han­den te werken; de voeten ope­nen we door te ‘zinken’. Cen­trum-gewaar­word­ing ontstaat bij­na vanzelf door­dat de vijf open pal­men gelijk­matig com­mu­niceren met Hemel en Aarde en zo een mid­delpunt gener­eren:

Het voordeel van de mater­iële weg is afd­wing­bare kracht en macht; het nadeel ervan is dat je er hard voor moet werken, zow­el om vaardigheid in deze weg te ver­w­er­ven als om deze vaardigheid in stand te houden. Het is ook niet gegaran­deerd goed voor je gezond­heid omdat je veel druk opbouwt in een ges­loten sys­teem; dit lei­dt mogelijk tot vroegti­jdi­ge sli­j­tage, bijvoor­beeld in de bloed­vat­en.

Het voordeel van de weg van Hemel-Mens-Aarde is inzicht, sen­si­tiviteit, gezond­heid en ‘pow­er’; de pri­js die hier­voor betaald wordt is dat deze pow­er niet naar eigen wil en voor eigen gewin inzetbaar is, omdat ‘ik wil’ een afs­lui­tende han­del­ing (een ‘dek­selt­je’) is.

Slot­wo­ord
Door train­ing in het boven­staande ver­leggen we onze wijze van waarne­men van ‘fysiek’ naar ‘ener­getisch’: we voe­len niet meer hoe de ander op onze arm drukt, maar hoe hij ons veld aan één kant indrukt. We zijn dan als een bal­lon die aan één kant wordt inge­drukt. De ‘vulling’ moet ergens bli­jven en ver­plaatst naar een andere zijde van de bal­lon; dit uit zich fysiek in het ver­plaat­sen van de andere arm, of van een been. We zijn nooit, maar dan ook nooit, bezig met een actie ‘tegen de ander’; hoo­gu­it vullen we de vri­je ruimte ron­dom zijn per­soon. Van­daar dat er gezegd wordt “Tai Chi heeft geen vijand” en “ver­mi­jd de volte, vul de leegte”.

Tai Chi gaat zodoende niet over ‘prak­tis­che vaardighei­d­strain­ing’ ‑het ken­nen van gevecht­shan­delin­gen- (ook al is vaardigheid daarin wel een basisvoor­waarde natu­urlijk) maar over een blind vertrouwen op het werken vanu­it deze gevoels­ge­waar­word­ing. De gevecht­strain­ing gaat niet over beter kun­nen vecht­en maar over het ver­sterken van ons vertrouwen in deze manier van waarne­men en werken.

Elke interne sti­jl werkt op de hier­boven beschreven manier; als er niet zo gew­erkt wordt biedt de sti­jl miss­chien wel de mogelijkheid om intern te wor­den maar is de beoe­fe­naar niet intern.

Dit is de kern van de School van de Kraan­vo­gel.

Chinese termen, editorial, Instructie, kracht, Neidan, Principes, Qigong, Tai Chi, training

Over xu ling ding jin 虛領頂勁

De uit­drukking 虛領頂勁 ‘xu ling ding jin’ wordt in Tai Chi-tek­sten soms geschreven als 虛靈頂勁. Let op het ver­schil in karak­ter voor ‘ling’ (ling 領 en ling 靈). De eerste manier van schri­jven betekent zoi­ets als “lege nek, kruin/bovenkant van het hoofd-jin”, ter­wi­jl de laat­ste ver­taald kan wor­den als “lege, beweeglijke kru­in-jin”. Bei­de ver­talin­gen lijken weinig beteke­nis te hebben, dus wat wordt er nu pre­cies mee bedoeld?

 

De uit­drukking 虛領頂勁 ‘xu ling ding jin’ wordt in Tai Chi-tek­sten soms geschreven als 虛靈頂勁. Let op het ver­schil in karak­ter voor ‘ling’ (ling 領 en ling 靈). De eerste manier van schri­jven betekent zoi­ets als “lege nek, kruin/bovenkant van het hoofd-jin”, ter­wi­jl de laat­ste ver­taald kan wor­den als “lege, beweeglijke kru­in-jin”. Bei­de ver­talin­gen lijken weinig beteke­nis te hebben, dus wat wordt er nu pre­cies mee bedoeld?

Bren­nan[1] geeft voor bei­de manieren van schri­jven dezelfde ‘ver­tal­ing’: “druk de kru­in lichtjes/krachteloos omhoog”. Ik ben het niet eens met deze ver­tal­ing.

Lat­en we de uit­drukking eens ontle­den.

虛 ‘xu’ betekent ‘leeg’, ‘insub­stantieel’. In de con­text van Tai Chi wordt het vaak gebruikt als con­trast met 實 ‘shi’, ‘vol’, ‘sub­stantieel’.

領/靈, de eerste ‘ling’, betekent ‘nek’, ‘kraag’, ‘lei­den’. De tweede ‘ling’ betekent ‘lev­endig’, ‘behendig’, ‘flex­i­bel’, en ver­wi­jst naar de men­tale ‑niet de fysieke- inter­pre­tatie van deze woor­den.

頂 ‘ding’ betekent ‘bovenkant’ of, in de con­text van anatomie, ‘hoofd­top’ of ‘de kru­in van het hoofd’.

勁 ‘jin’ is het spe­ciale ‑en onver­taal­bare- type kracht dat Tai Chi probeert te gebruiken.

De tekst van Chen Yan­lin gebruikt voor­namelijk 領 in plaats van 靈 dat slechts één keer voorkomt, dus lat­en we ons con­cen­tr­eren op 虛領頂勁. Brennan’s ver­tal­ing, “licht/krachteloos de kru­in omhoog drukkend”, mist de bedoel­ing van dit gezegde, sim­pel­weg omdat het de han­del­ing van omhoog drukken sug­gereert. Mijn eigen ver­tal­ing, ‘de jin van leegte die naar de top lei­dt’, is niet alleen let­ter­lijk­er maar legt ook pre­cies uit waar het om gaat.

Nu ben ik natu­urlijk op de hoogte van de verk­larin­gen die wor­den gegeven door Chi­nese meesters als Zheng Man­qing (Cheng Man-ch’ing), die zegt:

按頂頭懸者。 譬如有辮子時。

將其辮子系於樑上。體亦懸空離地。

此時使之全身旋轉則可。若單使頭部俯仰。

及左右擺動。則不可得也。

“‘Hangende kroon’: dit is alsof iemand een vlecht heeft die aan een balk boven zijn hoofd is vast­ge­bon­den. Het lichaam hangt dan ook boven de aarde. In deze sit­u­atie kan het lichaam draaien, maar het hoofd kan niet buigen (naar boven kijken) en kan niet van links naar rechts bewe­gen”.

虛靈頂勁。

及頂頭懸之意。亦若此而已。

“Xu ling ding jin is pre­cies het­zelfde als de yi van de opge­hangen hoofd­top (hangende kroon)”[2].

Naar bene­den hangen aan een balk geeft een totaal andere sen­satie dan omhoog drukken; dat is één van de rede­nen waarom ik Brennan’s inter­pre­tatie afwi­js. De andere reden is, nou ja, omdat zijn idee van wat ermee bedoeld wordt gewoon­weg ver­keerd is.

Een fun­da­menteel con­cept in mijn Tai Chi-school is de beoe­fen­ing van 意守丹田 ‘yi shou dant­ian’, ‘de yi bewaakt de dant­ian’ of ‘de yi wordt bewaakt in het dant­ian’ (het betekent dit alle­bei tegelijk). Het leert de leer­ling om de fysieke sen­satie van het denken, namelijk de druk van de herse­nen, naar de buik te lat­en zakken. Dit vereist een cor­recte, ver­ti­cale lichaamshoud­ing en resul­teert in (1) een andere manier van bewustz­i­jn, en (2) een fysieke sen­satie van lichtheid in het hoofd. Dit gevoel van lichtheid wordt gedeel­telijk bedoeld met 虛 ‘xu’, het andere deel van de beteke­nis is de voor­waarde voor het bereiken hier­van: de ver­ti­cale uitli­jn­ing.

Deze ver­ti­cale uitli­jn­ing is uiterst belan­grijk aangezien Tai Chi, wat de toepassin­gen betre­ft, kan wor­den beschreven als ‘een cirkel op een stok’. In de ‘Tai­ji­quan Jing’ van Wang Zongyue lezen we dit als 立如平準,活似車輪 ‘li ru ping zhun, huo si he lun’: ‘sta even­wichtig, beweeg als het wiel van een wagen’. Een even­wichtige houd­ing is een rech­top­staande, ver­ti­caal uit­geli­jnde houd­ing, zoals een stok. Het wiel van een wagen is als een cirkel.

Het beoe­fe­nen van yi shou dant­ian lei­dt dus niet alleen tot een lege geest (wat erg belan­grijk is tij­dens gevecht­en, omdat het ons bevri­jdt van onze emoties), maar het fysieke gevoel van ‘leegte die naar de top lei­dt’ dat ermee gepaard gaat, zorgt ook voor onze ver­ti­cale uitli­jn­ing. Dit maakt xu ling ding jin, de ‘leegte die naar de top geleidt’-jin, een uiterst belan­grijk Tai Chi-principe dat eigen­lijk niets te mak­en heeft met, en ver ver­wi­jderd is van, Brennan’s “druk de bovenkant van het hoofd ongedwongen/krachteloos omhoog”.

Belan­grijk voor kri­jgskun­st-beoe­fenaren om uit het boven­staande mee te nemen is dat je, door deze ver­ti­cale uitli­jn­ing die je opbouwt niet vanu­it denken maar vanu­it ‘voe­len’ (nl. de lichtheid in je hoofd) te com­bineren met relatief gevorderde qigong, je het gevoel kri­jgt alsof er een zuil ver­ti­caal door je lichaam loopt:

Als je nu je ‘cirkel op een stok’-structuur open zet (dus een ver­ti­cale posi­tie met je armen in een cirkel voor je lichaam) EN je bli­jft je naar bin­nen toe focussen (‘intern’ dus) op die ‘zuil’ dan resoneert elke con­tact op je armen (of elders op je lichaam) via je peng-vaardigheid op die zuil, en voel je de druk van de externe impact dus daar waar je focus ligt: niet op je armen-in-cirkelvorm maar op die interne zuil.

Die druk kan op drie pun­ten op de zuil komen, waar­bij je ervar­ing dat die zuil rond is essen­tieel is:

ad 1.: dit komt bij­na nooit voor vanu­it de ander, alleen waar je het zelf zo opzet; maar áls het vanu­it de ander voorkomt stu­itert die van je arm­cirkel af;

ad 2.: door ‘con­tact­punt is draaipunt’ te gebruiken kun je zo achter of voor­bij de inkomende krachtli­jn van de ander draaien;

ad 3.: als de inkomende druk ja aan het draaien zet gebruik je dat en draai je mee en miss­chien zelfs wel hele­maal naar de andere richt­ing.

1 is ‘op de plaats’ en je hebt hier een vaste en sterke posi­tie voor nodig, anders val je zelf om en stu­iter je jezelf weg op de impact; 2 en 3 lei­den, door­dat je werkt met ‘de benen hangen aan het dant­ian’ en de ‘knieën onder de ellebogen’-regel (in de principes van Yang Cheng­fu ver­wo­ord als ‘boven en onder vol­gen elka­ar’), tot razend­snelle en onverwachte ver­plaatsin­gen. Als je daar­bij inder­daad je armen con­stant in een cirkel houdt lei­dt die cirkel als vanzelf tot ‘tech­nieken’ omdat elke Tai Chi‑, Baguazhang- en Xingyi-posi­tie een vari­atie is van de kern-‘cirkel op een stok’-houding.

Omdat er tegen­wo­ordig niet meer gevocht­en wordt met Tai Chi zijn er aller­lei spir­ituele, totaal niet ter zake doende, verk­larin­gen gegeven voor xu ling ding jin, maar dit is de ware beteke­nis. Je inte­greert dit door niet zozeer de vorm te ‘lopen’ maar door deze actief te schaduw­bok­sen.

Pas nadat je goed gewor­den bent in deze benader­ing van xu ling ding jin heb je kans op een tweede reden voor, lees: voordeel van, deze jin: door­dat je voort­durend op die interne zuil gericht bent kri­jgt dat wat er om je heen gebeurt geen emo­tionele greep op je: de agressie van de ander maakt jou niet boos en kan je rust niet ver­storen.

Deze twee aspecten mak­en xu ling ding jin tot miss­chien wel de belan­grijk­ste jin van Tai Chi.

Filosofie, Instructie, kracht, Qigong, Tai Chi

Tai Chi en de Derde Wet van Newton

Tegen­wo­ordig ken­nen we Isaac New­ton als de weten­schap­per die onder een appel­boom ligt en, op het idee gebracht door­dat er een appel uit de boom valt, het principe van de zwaartekracht for­muleert.

In werke­lijkheid wás hij hele­maal geen weten­schap­per in de mod­erne beteke­nis van dat woord; dat is hoe wij, vanu­it onze tijd, met terug­w­erk­ende kracht graag naar New­ton kijken. Zoals tegen­wo­ordig alge­meen bek­end was hij gewoon bezig met ‘de natu­ur’. 

Weten­schap zoals we dat nu ken­nen was nog geen strak gedefinieerde dis­ci­pline en liep door elka­ar met zienswi­jzen uit wat wij nu als andere, los van weten­schap staande, dis­ci­plines beschouwen. Vroeger echter was het zek­er niet vreemd (of van elka­ar onder­schei­d­baar) dat iemand als New­ton ‑naast zijn vak als munt­meester en wiskundi­ge- ook natu­urkundi­ge, astronoom, natu­ur­filosoof en alchemist was — het waren nog geen aparte dis­ci­plines. WIJ zijn dege­nen die, zoveel hon­derd jaar na zijn over­li­j­den, hier gren­zen tussen zijn gaan trekken.

Om een brugget­je te slaan van New­ton naar de antieke kri­jgskun­st Tai Chi moeten we ook deze kun­st eerst losweken van hoe er in onze tijd, “met de ken­nis van nu”, naar wordt gekeken. En daar zijn ‑naast de meer reële Tai Chi-stro­min­gen–  twee pop­u­laire, wijd­ver­brei­de hoofd­stro­min­gen te onder­schei­den die zich bei­den baseren op hoe er in de oude tek­sten over Tai Chi geschreven wordt — in ter­men van ‘qi’ en ‘Daoïsme’.

Als we daar even met zeven mijl­slaarzen (lees: wat min­der gen­u­anceerd) doorheen walsen is de eerste stro­ming ‘spir­itueel’. Alles is energie (dat ben ik wel met ze eens) en liefde, ‘want Daoïsme gaat toch ook over één zijn met de natu­ur’ (onzin).
De ver­sprei­ders zijn door­gaans mensen die, euh, ‘wat moeite hebben met feit­en’. 

Aan de andere kant van ditzelfde spec­trum vin­den we de ‘vechters’ die qi zoeken aan te wen­den als geheimzin­nige kracht. Ze kun­nen vre­selijk verd­walen in con­tact-spel­let­jes die ‑eerlijk is eerlijk- op zich heel knap zijn en getu­igen van grote sen­si­tiviteit, maar die op geen enkele manier gaan voorkomen dat je klap­pen kri­jgt in een heuse con­frontatie.

Natu­urlijk is dit alle­maal karikat­u­raal bedoeld, en als pret­tige tijds­beste­d­ing is het één niet min­der dan het ander en alle­maal even waarde­vol, leuk en inter­es­sant. Het kun­nen ook ‑zoals bij mijzelf- fas­es zijn, immers, ik ben begonnen toen ik twaalf was en wilde niks liev­er dan een tweede Kwai Chang Caine wor­den — hoe vaag wil je het hebben.

Wat ik tegen­wo­ordig inter­es­sant vind aan deze ver­schil­lende, ogen­schi­jn­lijk niet-real­is­tis­che zienswi­jzen op Tai Chi is dat ze zich alle­maal baseren op de tek­sten van de Tai Chi-Klassieken. Daarin wordt met regel­maat gezegd dat je qi (‘energie’) moet gebruiken in plaats van li (wat wordt uit­gelegd als ‘kracht’), en er wordt vaak gesug­gereerd dat er een band is met het Daoïsme.

Maar de uit­leg die aan de tek­sten wordt gegeven, díe is ‘met de ogen van nu’, en er wordt op basis van die (mijns inziens ver­keerde) uit­leg een soort van ener­getis­che kri­jgskun­st gere­con­strueerd die niet alleen niet werkt maar die ook totaal niet overeenkomt met de reële skill-set waar het in het verleden over ging. 
Mijn punt is: Tai Chi is, of was in ieder geval ooit, een te vrezen kri­jgskun­st. Dat is het niet gewor­den door magis­che kracht­en maar door kei­hard werken, door inzicht in menselijk (vecht-) gedrag en door diep­gaand inzicht in krachtver­w­erk­ing. De hele qi-ter­mi­nolo­gie was, in die tijd en cul­tu­ur, gewoon de soort-van-weten­schap­pelijke manier om al die inzicht­en onder te bren­gen in een (voor die tijd en bin­nen die con­text nor­maal) vocab­u­laire.

En dat bracht me dus op Isaac New­ton: hoe zou hij de krachtver­w­erk­ing van Tai Chi beschreven hebben?
Dat leek me een leuke vraag om aan AI te stellen en dat gaf een ver­rassend antwo­ord:

Tai Chi als kri­jgskun­st met een focus op sen­si­tiviteit en het behouden van je eigen struc­tu­ur, ter­wi­jl je de energie van de tegen­stander begelei­dt, sluit erg mooi aan bij de Derde Wet van New­ton.

Hier is de uit­leg van de Derde Wet van New­ton () en hoe je die kunt zien en toepassen in je Tai Chi:

De Derde Wet van Newton: Actie en Reactie

De Derde Wet van New­ton stelt:

Voor elke actiekracht is er een gelijke en tegengestelde reac­tiekracht.

  • Gelijk: De kracht­en zijn even groot in mag­ni­tude (sterk­te).

  • Tegengesteld: De kracht­en werken in tegengestelde richt­ing.

  • Actie en Reac­tie: Deze twee kracht­en werken alti­jd op ver­schil­lende objecten; de actiekracht werkt op het ene object en de reac­tiekracht op het andere.

Een Simpel Voorbeeld

Als je op de vlo­er staat:

  1. Actie: Jouw lichaam oefent een kracht () naar bene­den uit op de vlo­er.

  2. Reac­tie: De vlo­er oefent een gelijke en tegengestelde kracht () naar boven uit op jouw voeten.

Deze twee kracht­en zijn even groot, maar hef­fen elka­ar niet op voor jouw lichaam, omdat ze op ver­schil­lende objecten (jij en de vlo­er) werken. De reac­tiekracht van de vlo­er is wat je draagt en voorkomt dat je door de vlo­er heen zakt.

Implementatie in Tai Chi (Krijgskunst)

De essen­tie van de Derde Wet – dat je alti­jd een even grote kracht terugkri­jgt – is cru­ci­aal voor deze beschri­jv­ing van Tai Chi: “uiter­mate sen­si­tief omgaan met de inkomende kracht van de tegen­stander, waar­door je diens beweg­ing facili­teert, toes­taat, ter­wi­jl je je eigen fysieke struc­tu­ur intact houdt.”

1. Structurele Integriteit: Gronding en de Vloer

In Tai Chi is grond­ing (je ‘wor­tel’) fun­da­menteel. De wet legt uit waarom:

  • Wan­neer je je eigen struc­tu­ur intact houdt en een kracht (van de tegen­stander) naar bene­den of de zijkant lei­dt, reageert de grond op jouw afvo­er van die kracht.

  • Als je struc­tu­ur goed is (gewricht­en opgestapeld, cen­trum aan­wezig), fungeert je lichaam als een massieve, maar flex­i­bele kolom die de kracht trans­porteert naar de aarde.

  • Je gebruikt de reac­tiekracht van de aarde (de nor­maalkracht) als je onder­s­te­un­ing. Je duwt niet tegen de tegen­stander; je leunt op de reac­tiekracht van de grond die door je intacte struc­tu­ur heen werkt.

    Toepass­ing:
    Zorg dat je struc­tu­ur zo goed is dat de reac­tiekracht van de vlo­er recht door je lichaam kan lopen zon­der gewricht­en te buigen of je struc­tu­ur te verzwakken. Je bent de gelei­der van kracht naar de grond en de gebruik­er van de reac­tiekracht die terugkomt.

2. Sensitiviteit en het Omgaan met Inkomende Kracht

Dit is het ‘faciliteren, toestaan’-gedeelte:

  • Als de tegen­stander jou duwt (Actie op jouw lichaam), reageert jouw lichaam met een even grote en tegengestelde kracht (Reac­tie op de tegen­stander). Je kunt deze reac­tie niet ver­mi­j­den.

  • In plaats van een harde, starre te creëren die lei­dt tot een blokkade (waar­door de en elka­ar oph­ef­fen en jul­lie bei­den tot stil­stand komen of de zwak­ste struc­tu­ur faalt), gebruik je sen­si­tiviteit om de te lei­den, trans­formeren of om te buigen.

    Toepass­ing: Je erkent de inkomende kracht () en laat deze niet stop­pen tegen een star punt. Door mee te bewe­gen (cirke­len, spi­raal, weg­draaien) zorg je ervoor dat de reac­tiekracht () die onver­mi­jdelijk ontstaat, niet lood­recht op je struc­tu­ur bli­jft staan, maar afgli­jdt of wordt omgezet in een tan­gen­tiële (zijwaartse) beweg­ing, waar­door de tegen­stander zijn eigen even­wicht ver­li­est. Je facili­teert de reac­tiekracht door diens pad te veran­deren.

3. De ‘Vrije’ Kracht van de Tegenstander Gebruiken

De sen­si­tiviteit stelt je in staat om het moment te vin­den waarop de tegen­stander te veel kracht genereert in een bepaalde richt­ing (te veel ‘Actie’).

  • Omdat de Actiekracht een gelijke en tegengestelde Reac­tiekracht terugkri­jgt, geldt: hoe hard­er de tegen­stander duwt, hoe grot­er de kracht die jij kunt gebruiken (door diens beweg­ing te faciliteren).

  • Jouw taak is niet om hard­er terug te duwen, maar om de struc­tu­ur van de tegen­stander te breken of diens bal­anspunt te ver­schuiv­en op het moment dat de tegen­stander de groot­ste Actiekracht genereert. Je ‘lift’ of ‘richt’ hun eigen Actiekracht om tegen hen­zelf te werken.

Samenvattend:

De Derde Wet van New­ton is de fun­der­ing van je kri­jgskun­st. Elke keer dat een tegen­stander con­tact maakt, is er een kracht­paar. Jouw train­ing in sen­si­tiviteit en struc­turele integriteit is de meth­ode om ervoor te zor­gen dat jij de meester bent van de reac­tiekracht die alti­jd zal ontstaan.

Tot zover het antwo­ord van AI en ik zweer het je: Isaac New­ton was een Tai Chi-meester! 🙂

Scroll naar boven